Europese Unie is met 28 leiders onbestuurbaar

26-10-2016 10:35:59 Richard van Tongeren 0 comment

Bij een goed draaiende economie en welvaart gaat het onderling samenwerken vrij gemakkelijk en komt men relatief snel tot compromissen.

De EU heeft nu een dalende economische groei, met hoge jeugdwerkeloosheid in De Mediterrane landen en er zijn de nodige calamiteiten zoals de vluchtelingen crisis en Brexit. In zo'n situatie is een krachtig leiderschap, dat in staat is om een strategie en beleid uit te stippelen en snel beslissingen kan nemen, meer dan ooit van cruciaal belang.

Juist in deze tijd bevindt de EU zich in een existentiële crisis zoals Jean-Claude Juncker toegaf op de top bijeenkomst in de Slowaakse hoofdstad Bratislava.
Een leiderschap bestaande uit 28 leiders plus een Europese Commissie maakt het besturen van de EU praktisch onmogelijk complexer.

In dit artikel gaan we in op de vraag of een organisatie met 28 leiders überhaupt in staat is om te kunnen overleven.

De Europese Unie heeft 28 leiders plus de Europese Commissie.

De regeringsleiders vertegenwoordigen 28 landen die ieder een eigen taal, cultuur, sterke of zwakke economie en eigen wetgeving hebben. Daar bovenop komt de Europese Commissie die niet verkozen wordt door de burgers maar door de politiek.

Het taalprobleem maakt het communiceren uiteraard zeer moeizaam. Daarnaast zorgt het spreken van dezelfde taal ook voor verbondenheid. De gemoederen raken al flink verhit bij het gerucht dat de afgevaardigde van de EU de Brexit onderhandelingen met Engeland in de Franse taal wil voeren.

De onderlinge cultuur verschillen zijn groot. Bijvoorbeeld, West-Europeanen zijn opgegroeid in de Amerikaanse sfeer terwijl Oost-Europeanen tot 1992 onder het communistische bewind zaten. Maar ook het verschil in mentaliteit tussen Noord en Zuid speelt een grote rol.

De wetgeving binnen de landen is heel verschillend;
in Italië gaat er 10 jaar overheen voordat een Italiaanse bank het onderpand van een wanbetaler in contanten heeft omgezet.
Griekenland kent geen kadaster, laat staan een onroerend goed belasting.
Frankrijk kent meer bedrijven met 49 werknemers dan welk ander land ook omdat vanaf 50 werknemers de bedrijfseigenaren te maken krijgen met een bureaucratische rompslomp.

Besluitvorming binnen de Europese Unie.

In deze mengelmoes van verschillende talen en culturen is een homogeen leiderschap al bijna een utopie. Daarnaast zijn er 28 leiders, ieder met een vetorecht, die het met elkaar eens moeten worden.
Als bovendien het doel waar men naartoe wil, ook nog eens ter discussie staat zoals; meer of minder Europese integratie of het opnemen van meer of minder vluchtelingen, wel of geen Europees Leger, dan is het onmogelijk om een beleid en strategie uit te stippelen, laat staan om snel en adequaat te reageren op calamiteiten.

Het gevolg is dat problemen niet opgelost worden. Als de bom uiteindelijk barst trekt ieder land zijn eigen plan. Bij de vluchtelingen crisis sluiten een aantal landen de grenzen terwijl dit indruist tegen het Schengen akkoord. Wetten gelden dan klaarblijkelijk niet meer.

Huidige rolverdeling binnen de EU.

De opzet in de “democratische” EU is dat ieder land evenveel stem - en vetorecht heeft.
Duitsland vervult echter steeds meer de leidersrol hetgeen de nodige weerstanden geeft.

Hieronder een deel van een artikel, dat enige tijd geleden verscheen in “Die Welt”, de 3e grootste krant in Duitsland;

Angela Merkel, samen met haar minister van Financiën, maakte de eurocrisis in Griekenland een zaak dat door Berlijn opgelost moest worden. Door inbreuk te plegen op de regels en de financiering van regeringen, kocht zij tijd maar beschadigde voorgoed het gevoelige Europese Euro project zonder de malaise in de Mediterrane landen structureel op te lossen.
Toen Angela Merkel de grenzen in de migratie crisis opende, volledig op eigen initiatief, om daarna te onderhandelen over een dubieuze deal met de Turkse leider, ook op eigen initiatief, toonde ze aan de burgers hoe zij denkt over de EU en haar instellingen; heel, heel weinig.
Voor het hoofd van een partij die verantwoordelijk is voor de Europese erfenis van Konrad Adenauer en Helmut Kohl, is dit een bevestiging van een politiek faillissement.

Konklusie.

Als de economie voorspoedig gaat en er zijn geen grote problemen dan verloopt de besluitvorming relatief eenvoudig. Maar de economische groei daalt en er zijn de nodige calamiteiten.
Met een bestuur van 28 regeringsleiders die ieder een land vertegenwoordigen met een eigen taal, cultuur en wetgeving is het onder "normale" omstandigheden praktisch onmogelijk om tot een strategie en beleid te komen om vervolgens adequaat te reageren.
Bij de huidige economische uitdagingen en calamiteiten blijkt dat landen voor zichzelf kiezen en niet voor het algemene EU belang waardoor de problemen en de daarop volgende chaos alleen maar groter wordt.
De onderlinge spanning neemt door alle problemen ondertussen toe en het begint meer op een vechtclub te lijken dan op een homogeen functionerende Unie.
Op deze wijze is het EU-project gedoemd te mislukken.

In een volgend artikel; "De chaos rondom BREXIT"


0 reacties